تازه گیها دیدید برنامه کوله پشتی کلیپپ های سامی یوسف رو ربه ر نشون می ده و کلی ملتو خرکیف می کنند. البته خدا پدر مجید اخشابی رو با پارتی کلفتش یعنی علی معلم که واقعا خرش تو همه جا میره رو بیامرزه . چون اولین کلیپ های توپو ( البته برای تلوزیون ایران ) که از تلویزیون پخش می شد مال آقا مجید خوش صدا و نوآور بود البته به پشتیبانی آقا علی معلم . حالا هم صدای هر خواننده ای چه خوب وچه بد که به مذاق روسا صدا سیما خوش بیاید حسابی تحویلش می گیرند و کلیپ هاشو از تلوزیون پخش می کنند ، البته بغیر از ترانه ای که خودشون تصویر های گل و گیاه یا فلسطین یا هر چیز دیگر بدون اجازه از خواننده آن ترانه پخش می کنند.

 

ما مردم هم که حسابی مثل پرچم در باد می مونیم باد هروری بیاد همون سمتی می رقصیم . ناراحت نشید با خودم هم شاید باشم . مثلا اگر یادتون بیاد توی  سالهای 69 یا 70 بود که موسیقی بی کلام گروهایی که چند سال بعد همه شیفتشون شده بودند پخش می شد . منظورم آهنگ های مدرن تالکینگ بود . که شده بود آهنگ جدانشدنی از کلیه برنامه های تلویزیون خصوصا صحنه های ورزشی .در همون حین یا حتی در زمان جنگ ایران وعراق به غیر از آهنگهای حماسی یکی از معروفترین موسیقی هایی که پخش می شد که واقعا عشق طرفدارهای گیتار شده بود موسیقی شبهای بارسلون اوتمار لیبرت بود ، که کمتر کسی تا سال 75 می دونست که مال چه کسی هست . البته از سال 75 به بعد که جو جامعه رو به کمی باز شدن کرده بود دیگر کم کم مردم با موسیقی های خوب و مزخرف آشنا شدند البته باز هم خوب نبود . البته در این سالها هم واقعا موسیقیهایی پخش می شد که واقعا جای تقدیر داشت . مثلا دقیقا سال 72 در برنامه راه شب از دو موسیقی پر محتوا از دو موسیقیدان مطرح وصاحب سبک جهانی پخش شد ، اولی آهنگ از گروه کمل بود با نام سرعت که بر خلاف نامش آهنگ ملایمی بود و دومی آهنگ نغمه هایی در شب که به صورت ارکستاسیون توسط ساکسیفون زن معروف ( پیتر شاو) که ساکسیفون ساز اصلی بود که این موسیقی هنوز تاهنوزه از رادیو پیام دائم پخش می شود . در سالهای 75 به بعد دیگه همه با گروه متوسط متالیکا و گروه آهنین پینک فلوید آشنا شدن و با پیش زمینه قبلی از متال بازی و رپ و جاز و تکنو دیگر کل کل بازی بین همه خصوصا متعصب های بی سواد در این زمینه پا گرفت . دیگر داشتن آرشیو کامل ، کلاسی شده بود که اگر با اسم فلان خواننده آشنا نباشی کودن ، خرفت ، عقب مونده و غیره به شمار می رفتی .(البته الن هم اشکالاتی هست که چند سال دیگر بهش می رسیم .)حالا بر می گردم به اولین سطر حالا هر جا که می روی می بینی دارند از سامی یوسف تعریف می کنند . که اصلا نمی دونند کیه چه سبکی کار می کنه یا اصلا بدرد بخور هست یا نه . فقط عادت کرده ایم که گوش کنیم . و تا یه مدتی از اون تعریف کنیم و بدون هیچ مطالعه ای و بعد از یه مدتی با یک خواننده جدید آشنا شویم و آنها را چه خوب یا بد فراموش کنیم . و اما مورد بدی که صدا و سیما که یک رسانه ملی و به عبارتی برای مردم هست سطح سلیقه مردم را پایین آورده است و نمی خواهد وحتی قبول ندارد که موسیقی ای بر اساس نظر کارشناسان موسیقی که به قول معروف از الک رد شده باشد برای مردم پخش کند .نه هر چرت و پرتی را پخش کند . از نشان دادن ساز هم که طفره می روند .